Het onderzoeksveld naar 'effectieve frequentie', hoe vaak consumenten blootstelling nodig hebben aan een merk, kent een interessante geschiedenis. Een belangrijk referentiepunt is het werk van Herbert Krugman (1965), die aantoonde dat blootstelling aan advertenties drie fasen doorloopt: eerste kennismaking, verwerking, en eindelijk gewenning.

Meer recente marketingonderzoeken wijzen op een drempel van frequentie:

Minimaal 3 contactmomenten: onderzoeken suggereren dat potentiële klanten een merk minstens 3 keer moeten tegenkomen voordat het herkenbaar wordt.

Optimaal 5-7 contactmomenten: veel studies in klassieke mediaonderzoek wijzen op 5-7 blootstellingen als ideaal voor merkherinnering.

Afnemend rendement na 10+: verder verhogen van frequentie leidt tot steeds mindere toename van naamsbekendheid en kan zelfs advertentie wear-out veroorzaken, waar consumenten afgeleid raken.

Het onderzoeksinstituut Millward Brown documenteerde dat merkherinnering stijgt naarmate frequentie toeneemt, maar dat dit effect stabiliseert. Dit betekent dat je niet onbeperkt moet bombarderen; er is een optimaal punt.

Voor lokale bedrijven geldt: je wilt mensen genoeg zien om hun aandacht te trekken, maar niet zó veel dat je ze ergert of je budget verspilt.

Praktisch betekent dit: als je folders uitdeelt in je wijk, zorg er dan voor dat dezelfde boodschap minstens 3-5 keer terugkomt, niet allemaal in één week, maar verspreid over enkele weken of maanden. Combineer offline kanalen (folders, gevelreclame, visitekaartjes) zodat je verschillende contactmomenten creëert. Dit is efficiënter dan één massale campagne. Herhaling werkt sterker dan volume. Beter vijf folders strategisch verspreid, dan vijftig folders in één mailing.